خنیاگر باد

میگن اون بالاها یه موجودی هست ٬میگن

 آدما رو میبینه ٬میگن صدای آدمها رو

میشنوه حتی وقتی تو دلشون حرف میزنند

 یا خیلی آروم نجوا میکنن! میگن مثل یه

 بابای مهربونو مسئول مراقب همست!

میگن آدمها رو دوست داره!میگن آرزوها رو

 براورده میکنه....

با توام ...آره با خودت،ديگه از دستت خسته شدم.ديگه

خسته شدم از تحقيرشدن توسط تو.خسته شدم از اينكه

هر وقت باهات كار داشتم نبودي.از كار من

دلخوري؟به جهنم!ديگه حتي نميخوام اسم مسخره كپي

شده‌ ات رو تو اد ليستم ببينم!

اگه امروز بهت زنگ زدم ميخواستم اينا رو بهت بگم

اما تو حتي جرئت حرف زدن پاي تلفنم نداري

دروغهايي كه با پيغام دوست عزيزت برام فرستادي هم

به كسي بگو كه تو رو نشناسه!ميخواي واقعيت رو

بدوني؟ازت متنفرم!

ديگه از رنگ قرمز تو نوشته‌هام خبري نيست!ديگه از

اين آهنگ مزخرف هم خبري نيست!ديگه از شعرم

خبري نيست!

امروز يه كيسه نسبتا بزرگ رفت تو انباري!ديگه هيچ

نوع آلودگي توي اتاقم ندارم.الان فقط ميخوام زندگي

كنم،به سبك خودم!!!!!!

پي نوشت:لطفا براي اين پست نظر نذاريد!!!!!!!

اما مگر میگذارد این چهار دیواری لعنتی

كجايم شبيه دستماليست

كه تنهايي‌هايتان را پاك ميكند؟

كجايم شبيه فنجانيست

 كه جرعه‌اي آرامش در آن مينوشيد؟

كجايم شبيه سرابيست 

كه خيال سيرابيتان ميدهد؟

تاريخ انقضاي عشقهايتان به سر آمده!

حالا شمارش معكوس براي پايان وابستگي‌ها!

بگوييد چند ساعت وقت دارم

تا بسوزانم  يادگاريهايتان را

بميرانم زندگي را

و بخشكانم ريشه‌هاي اميد را

زندگي زيبايي‌هايش را در صندوقچه‌اي از روزمرگي‌ها پنهان كرده،

اگر قفل صندوقچه را بشكني

زيبايي هاي درونش را هم متلاشي ميكني.

روزگاري كليد اين صندوقچه دستان گرمي بود

معجزه گر از نوازش،

كليد هر در بسته‌اي.

اما امروز..........

دلتنگي،دلتنگي،دلتنگي...

اين روزها كسي معجزه‌اي پيدا نكرده؟

معجزه‌اي كه شبيه دو دست باشد؟

نميدانم از كدام بيشتر متنفر باشم

همه يا خودم؟

وتو جزئي از كداميني

همه يا خودم!

تو را "سرباز سعادت" خود مي‌دانستم...

هماي سعادت پايان تنهايي‌هايم...

نميدانستم كه هماي سعادت را بايد چون كبوتران در قفس محبوس كرد

نمي‌دانم آيا مي‌توان سعادت را در قفسي از دوستت دارم‌ها محبوس كرد

نه، نه، تو هماي سعادت من نبودي

تو نيم رويايي بودي سرشار از"سيلاب تند گدازه‌هاي هوسباري"

اكنون ميدانم كه بايد از خود متنفر باشم

از خودم كه تو را همه‌اي دانست

كه اينك مجبور است از او متنفر باشد

تيزر فيلم كليك را ديدم.چقدر وسوسه انگيز است اينكه يك ريموت كنترل داشتي و دنيا را به ميل خود كنترل ميكردي،اشتباهاتت را ريوايند ميكردي سختي‌ها را فوروارد ميكردي،خوبي ها را اسلوموشن...واي چه زندگي دوست داشتني و لذت بخشي!!!!!!

اما واقعا اگر لذت ها گذرا نبودند هم انقدر لذت بخش بودند؟اگر سختي‌ها در زندگي نبودند واقعا لذتها چه‌قدر لذت داشتند.شايد اين ديدگاه در اولين نگاه به ظاهر كمي شعار گونه باشد اما تصور كنيد هميشه بخواهيد در يك لحظه هر چند دوست داشتني بمانيد همين ايستايي بلاي جانتان ميشود!

اما واقعيتش اين است كه لا اقل ا لان به يك  ريموت كنترل نياز مبرمي دارم!

راستي فعلا دو تا از امتحانات بد جوري به خير گذشته!به تمامي طرفداران تيمهاي آرژانتين،انگليس(از جمله خودم)وبرزيل تسليت ميگويم. مرا هم در غم خود شريك بدانيد...

هنوز روياي آخرين بوسه ات مرا به جاودانگي ميبرد.

نميدانم آيا اين روياي تيره را پاياني نيست؟