۱. یه تئوری تو علم نجوم وجود داره که میگه جهان هستی مثل یک بادکنکه. همین طور داره باد میشه و سیارات و ستاره ها مثل نقاطی روی این بادکنک هر لحظه از هم دور میشن.
به نظرم آدمها هم همینطورند. وقتی دلیلی اونها رو به هم ربط میده تا یه مدت به هم نزدیکن. اما بعدش مرتب دورترو دورتر میشن. بعد از یه مدتی دیگه حتی اون نزدیکی و لذتش رو به یاد هم نمیارن.
چرا ما آدما انقدر بدیم؟
نمی دونم این جوکه یا واقعیت اما یه جایی شنیدم که وقتی مظفر الدین شاه داشته یه بخشی از همین دریا رو به روسها میبخشیده {!!!} در جواب مشاورین معترضش میگه مگه ما اردکیم که انقدر دریا بخوایم!؟ القصه اگر دیپلماسیمان را خوب تمرین کنیم، سهم ۵۰ درصدیمان را به ۱۷.۵ بر ما می بخشند! مبارکمان باشد!
