خنیاگر باد

زندگی آدمهایی مثل ما تبدیل شده به یک جوک تکراری. جوکهایی که آنقدر تکراریست که هرچه هم خوش مشرب باشی دیگر نمی توانی به آنها بخندی! الان داشتم تکرار سریال شهریار را می دیدم! ۲ نکته اش نظرم را جلب کرد:

مجلس شعر خوانی ( زبانتان را گاز بگیرید! بزم دیگر چه بی ناموسی است! آنهم در باره شاعر ذوب اهل بیتی چون شهریار!!!) با حضور شهریار بود و استاد صبا! حالا فکر کنید جوی این همه شاعرانه، آنوقت تار استاد در اندرونی ذهن کارگردان مدفون می شود. می دانم اولین بار نیست که مطلبی با این مضمون می خوانید. حکایت حکایت همان جوک تکراریست دیگر...

گفتم دو نکته نظرم را جلب کرد.... یکی دیگرش هم این بود که در بین سریال یک تجمع حکومتی را نشان میدهند. با شعارهایی در مدح رضا شاه... پیر مردی شهر فرنگی داشت تجمع را می دید بیتی گفت با این مضمون که از وقتی رضا شاه، شاه شده اوضاع مملکت شیر تو شیر است! سربازان هم آمدند کتکش زدند و شهر فرنگش را شکستند.... این صحنه را که دیدم فرض کردم صحنه ای دیگر را، تصورم رفت سمت این همه دانشجو. که مگر آنها چه دیده اند و چه گفته اند که شهر فرنگشان اینطور شکسته شده.... گفتم که حکایت زندگیمان یک جوک تکراریست که هر چه سعی کنی هم نمیتوانی به آن بخندی......

پینوشت: هرچند عادت ندارم پست های طولانی بنویسم اما دلم نمیاید از این جوک تکراری لوس هم بگذرم. حتما شما هم این روزها به خاطر اینکه ببینید امتحان و مدرسه و اداره و پروازتان تعطیل شده یا نه بیشتر اخبار می بینید و می شنوید، حالا من نمی دونم چه اصراریست که بدبختی هامونو فرا فکنی (؟) کنیم. خلاصه این هم چند تایی از تیترهایی که هیچ ارزش خبری ندارد جز پر کردن گوش من و شما که آسمان همه جا همین رنگ است:

شرق امریکا بر اثر سرمای شدید فلج شد.

غرب امریکا به علت بارش شدید برف، دچار قطعی برق شد.

مردم امریکا در صفهای طولانی نفت!!! (این یکی را واقعا نشنیدم اما بالایی ها را چرا باور کنید به خدا!!!)